Po co nauczycielowi matematyki kalendarz konferencji na semestr
Przypadkowy rozwój kontra świadomy plan
Rozwój zawodowy nauczyciela matematyki może być chaotyczną reakcją na przypadkowe maile z zaproszeniami albo świadomym planem opartym na realnych potrzebach uczniów. W pierwszym wariancie wyjazdy często kończą się zmarnowanym czasem i ogólnymi prezentacjami. W drugim – pojedyncza, dobrze dobrana konferencja potrafi zmienić sposób prowadzenia lekcji na lata.
Kalendarz konferencji na semestr działa jak mapa. Pozwala zawczasu zobaczyć, jakie wydarzenia są w zasięgu, które z nich odpowiadają priorytetom (np. egzamin ósmoklasisty, matura podstawowa, praca z uczniami z trudnościami), a które można spokojnie pominąć. Dzięki temu udział w konferencjach przestaje być „przypadkowym bonusem”, a staje się elementem strategii pracy.
Wpływ konferencji na lekcje i wyniki uczniów
Dobrze wybrane konferencje i szkolenia metodyczne z matematyki przekładają się na konkretne efekty w klasie. Najczęściej są to:
nowe, sprawdzone sposoby tłumaczenia trudnych zagadnień (np. procentów, równań, stereometrii),
gotowe scenariusze lekcji i karty pracy, które można wdrożyć „od jutra”,
lepsza znajomość wymagań egzaminacyjnych i typowych błędów uczniów,
poznanie narzędzi cyfrowych, które realnie oszczędzają czas (np. przy sprawdzaniu zadań otwartych),
kontakty z innymi nauczycielami, z którymi da się wymieniać materiały i pomysły.
Efekt widać nie tylko w wynikach egzaminów. Zmienia się też atmosfera na lekcji: uczniowie dostają zadania bliższe ich doświadczeniom, częściej w formie problemów do rozwiązania, a mniej „suchych przykładów z podręcznika”. To szczególnie ważne w klasach, które mają niską motywację do nauki matematyki.
Jedna dobra konferencja kontra trzy przeciętne
Przy ograniczonym czasie i budżecie lepiej pojechać na jedno wydarzenie, które jest idealnie dopasowane do aktualnych wyzwań, niż na trzy ogólne konferencje, na których „każdy znajdzie coś dla siebie”. W praktyce oznacza to konieczność selekcji.
Jeśli w tym semestrze kluczowe są wyniki z matury, najbardziej sensowna będzie konferencja poświęcona wyłącznie egzaminowi: analiza arkuszy, przykłady zadań, strategie przygotowania klas. Gdy w klasach dominuje problem z rozumieniem zadań tekstowych, większą wartość mają warsztaty dotyczące pracy z uczniami o słabszych kompetencjach językowych i koncentracją, niż kolejne ogólne „inspiracje do pracy z uczniem zdolnym”.
Wbrew pozorom „droższa” konferencja często wychodzi taniej, jeśli wraca się z niej z pełnym zestawem materiałów, gotowych sprawdzianów, nagrań z wykładów i kontaktem do prowadzących, którzy odpowiadają na pytania również po wydarzeniu.
Wymogi awansu zawodowego a wybór konferencji
Rozwój zawodowy nauczyciela matematyki jest też elementem formalnych wymogów awansu. Udział w konferencjach, szkoleniach i warsztatach wpisuje się w dokumentację i może być argumentem przy ocenie pracy. Sam fakt obecności na wydarzeniu nie wystarcza jednak, by miało ono sens.
Najbardziej przydatne w awansie są te konferencje, z których wynikają konkretne zmiany: nowy program koła matematycznego, wprowadzenie innego sposobu pracy z arkuszami egzaminacyjnymi, opracowanie szkolnego systemu diagnoz. Kalendarz konferencji na semestr pomaga wybrać właśnie takie wydarzenia – z jasnym „śladem” w praktyce szkolnej.
Źródło: Pexels | Autor: Pavel Danilyuk
Jak ocenić, czy konferencja jest dla mnie: szybkie kryteria wyboru
Dopasowanie do poziomu nauczania i profilu uczniów
Pierwsze sito to poziom nauczania. Inne potrzeby ma nauczyciel klas 4–6, inne nauczyciel liceum przygotowujący do rozszerzenia z matematyki. Konferencje dla nauczycieli matematyki często opisują grupę docelową. Warto sprawdzić:
czy program dotyczy Twojego etapu (np. „szkoła ponadpodstawowa”, „klasy młodsze”, „etap egzaminu ósmoklasisty”),
czy pojawiają się konkretne odniesienia do matury, egzaminu ósmoklasisty, konkursów,
czy tematy uwzględniają specyfikę pracy z Twoimi uczniami (np. klasy zawodowe, uczniowie z orzeczeniami, oddziały dwujęzyczne).
Jeśli duża część programu dotyczy zagadnień, z którymi nie masz styczności na co dzień (np. przygotowania do olimpiad, gdy Twoja szkoła tego nie prowadzi), lepiej poszukać innego wydarzenia lub pojedynczego szkolenia online z interesującego Cię fragmentu.
Praktyczność programu: ile z tego wejdzie na lekcje
Program konferencji potrafi brzmieć efektownie: „nowoczesne podejście do kształcenia kompetencji matematycznych w kontekście wyzwań współczesności”. Dla nauczyciela liczy się jednak odpowiedź na jedno pytanie: co z tego realnie wykorzystam jutro na lekcji?
Przy ocenie praktyczności zwróć uwagę, czy w opisie występują:
„scenariusze lekcji”, „karty pracy”, „gotowe materiały do pobrania”,
„lekcja pokazowa”, „studia przypadków z konkretnych klas”,
„analiza rzeczywistych prac uczniów”,
„ćwiczenia, które uczestnicy wykonują na miejscu”.
Im więcej takich elementów, tym większa szansa, że wrócisz z konferencji z czymś więcej niż ładnymi slajdami. Jeśli w programie dominują ogólne hasła, a jedyny opis to „wystąpienie eksperckie”, konferencja prawdopodobnie będzie miała charakter bardziej teoretyczny.
Prelegenci: praktycy nauczania czy wyłącznie teoretycy
Nazwiska (lub instytucje) prowadzących to ważny punkt. W przypadku konferencji dla nauczycieli matematyki najwięcej dają osoby, które:
same uczą lub niedawno uczyły w szkole (a nie tylko prowadzą wykłady na uczelni),
tworzyły arkusze egzaminacyjne lub pracowały w komisjach oceniających,
mają doświadczenie w pracy z konkretnym typem uczniów (np. z SPE, z klasami zawodowymi),
prowadzą rozpoznawalne projekty, strony, blogi z materiałami matematycznymi.
Jeżeli opis prelegentów ogranicza się do tytułów naukowych i funkcji administracyjnych, możesz spodziewać się wykładów bardziej systemowych i mniej „lekcyjnych”. To nie zawsze wada, ale warto świadomie dopasować taki profil do swoich oczekiwań.
Format wydarzenia: wykład, warsztat, panel dyskusyjny
Sama forma konferencji ma wpływ na to, ile wyniesiesz. Najczęściej pojawiają się:
wykłady – dobre do poznania szerszego kontekstu (zmiany podstawy programowej, wyniki badań),
warsztaty – najmocniej „przekładają się” na praktykę lekcyjną, bo ćwiczysz konkretne metody,
lekcje pokazowe – pozwalają zobaczyć w akcji gotowe rozwiązania,
panele dyskusyjne – pomagają zderzyć różne perspektywy, ale rzadziej dają gotowe materiały.
Przy ograniczonym czasie dobrze sprawdza się układ: jeden lub dwa krótkie wykłady „ustawiające” temat, potem dłuższy blok warsztatowy. Jeśli konferencja to niemal wyłącznie wystąpienia plenarne, ryzykujesz, że wyjdziesz z inspiracją, ale bez narzędzi.
Jak w 10 minut przeanalizować program konferencji
Prosta, szybka procedura przydaje się, gdy w skrzynce mailowej ląduje kilka zaproszeń tygodniowo. Krótka checklista do przejrzenia programu w 10 minut:
Sprawdź, czy co najmniej połowa tematów dotyczy Twojego poziomu nauczania.
Oceń, czy w harmonogramie są przynajmniej 1–2 bloki warsztatowe lub lekcje pokazowe.
Zerknij, czy prowadzący mają doświadczenie w praktycznym nauczaniu w szkole.
Poszukaj informacji o materiałach dla uczestników (prezentacje, nagrania, karty pracy).
Ustal, czy jeden główny temat konferencji odpowiada Twojemu największemu wyzwaniu w tym semestrze.
Jeśli odpowiedź na ostatni punkt brzmi „nie”, konferencja prawdopodobnie będzie tylko „miłym dodatkiem”. Przy napiętym kalendarzu lepiej wybierać wydarzenia, które celnie trafiają w bieżące potrzeby.
Źródło: Pexels | Autor: ICSA
Przegląd typów konferencji dla nauczycieli matematyki w tym semestrze
Ogólnopolskie konferencje przedmiotowe – szeroki przegląd i kontakty
Duże ogólnopolskie konferencje dla nauczycieli matematyki trwają zwykle 2–3 dni i mają formę zjazdu: wykłady plenarne, kilka równoległych ścieżek tematycznych, sesje posterowe, stoiska wydawnictw. Dają szeroki obraz trendów w nauczaniu matematyki: od zmian w podstawie programowej po nowinki technologiczne.
Zaletą tych wydarzeń jest możliwość spotkania wielu ekspertów w jednym miejscu, porównania podejść różnych ośrodków i zbudowania sieci kontaktów. Wadą – koszt wyjazdu i ryzyko, że duża część programu będzie mało dopasowana do Twoich bieżących wyzwań. Ten typ konferencji najlepiej sprawdza się raz na kilka semestrów jako „przegląd mapy”.
Tematyczne mini-konferencje i fora matematyczne
Coraz częściej organizatorzy stawiają na węższy profil: np. konferencja wyłącznie o egzaminie ósmoklasisty, wyłącznie o maturze, o pracy z uczniem słabym lub o przygotowaniu do olimpiad. Takie wydarzenia są krótsze (1 dzień, czasem pół dnia), tańsze i bardziej „skondensowane”.
Tematyczne fora sprawdzają się szczególnie wtedy, gdy szkoła stoi przed konkretnym problemem: nagły spadek wyników egzaminu, duże różnice w poziomie uczniów w klasie, potrzeba uporządkowania pracy z zadaniami tekstowymi. Większość programu jest wtedy poświęcona jednemu zagadnieniu, co pozwala zejść głębiej niż na ogólnym zjeździe przedmiotowym.
Konferencje metodyczne ODN, kuratoriów i uczelni
Ośrodki Doskonalenia Nauczycieli, kuratoria i uczelnie prowadzące kierunki matematyczne regularnie organizują konferencje regionalne. Mają one często charakter mieszany: trochę ogólnych informacji (np. o zmianach w przepisach), trochę konkretnych bloków metodycznych.
Zaletą jest bliskość (krótszy dojazd), niski koszt lub udział bezpłatny oraz możliwość nawiązania kontaktu z doradcami metodycznymi matematyki. Wadą bywa mniejsza elastyczność programu. Mimo to, jeśli dobrze trafić w temat, efekty dla pracy w klasie mogą być bardzo wyraźne.
Wydarzenia wydawnictw i dostawców narzędzi edukacyjnych
Wydawnictwa, firmy oferujące e‑podręczniki, platformy z zadaniami czy gry matematyczne organizują własne konferencje i dni otwarte. Program zwykle łączy prezentację produktów z blokami metodycznymi opartymi na tych narzędziach.
To dobre miejsce, by:
sprawdzić w praktyce, jak działa nowe narzędzie (zamiast poznawać je „z ulotki”),
zobaczyć, jak inni nauczyciele wplatają technologię w realne lekcje,
wynegocjować dostęp pilotażowy do platformy dla swojej szkoły.
Trzeba jednak uważać, by nie spędzić całego semestru na „produktowych” wydarzeniach, zaniedbując głębszy rozwój metodyczny niezwiązany z konkretną marką.
Konferencje online dla nauczycieli matematyki
Od kilku lat rośnie liczba konferencji matematycznych online. Najczęściej przyjmują formę:
krótkich, wieczornych bloków (np. 2–3 godziny raz w tygodniu),
całodniowych wydarzeń z podziałem na sesje,
cykli webinarów rozłożonych na kilka tygodni.
Dla wielu nauczycieli to jedyna realna możliwość udziału w konferencji w intensywnym okresie semestru. Plusem jest brak dojazdu i niższy koszt. Minusem – trudniejsza wymiana doświadczeń „kuluarowych” i mniejsze poczucie odcięcia od codzienności szkoły. Dobrze zaplanowany kalendarz na semestr może łączyć jedną–dwie stacjonarne konferencje z kilkoma precyzyjnie dobranymi wydarzeniami online.
Źródło: Pexels | Autor: RDNE Stock project
Kluczowe wydarzenia ogólnopolskie dla nauczycieli matematyki – mapa semestru
Typy ogólnopolskich konferencji matematycznych
W praktyce można wyróżnić kilka powtarzających się typów ogólnopolskich wydarzeń, które pojawiają się w kalendarzu co semestr lub co rok.
Konferencja olimpijska – dedykowana pracy z uczniem zdolnym, olimpiadom i konkursom matematycznym.
Konferencja technologiczna – poświęcona wykorzystaniu aplikacji, platform, kalkulatorów i narzędzi TIK na lekcjach.
Konferencja inkluzyjna – koncentrująca się na uczniach ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym z trudnościami w uczeniu się matematyki.
Jak dopasować typ konferencji do swoich celów na semestr
Zanim wpiszesz wydarzenie do kalendarza, określ, co ma się zmienić w Twojej pracy po powrocie. Inne konferencje przydadzą się, gdy priorytetem jest podniesienie wyników egzaminów, a inne, gdy chcesz poprawić atmosferę na lekcjach czy wprowadzić więcej pracy w grupach.
Prosty podział celów pomaga zawęzić wybór:
cel „egzaminacyjny” – szukaj konferencji egzaminacyjnych i tematycznych forów o ósmoklasie/maturze,
cel „motywacyjny” – bardziej przydadzą się wydarzenia o motywowaniu uczniów, projektach i grach matematycznych,
cel „metody pracy z konkretną grupą” – konferencje inkluzyjne, o SPE, klasach zawodowych, uczniach zdolnych,
cel „technologiczny” – wydarzenia wydawnictw i konferencje TIK.
Jeśli konferencja nie wpisuje się jasno w żaden z Twoich celów na semestr, prawdopodobnie lepiej odpuścić, nawet jeśli zapowiada się ciekawie.
Planowanie kalendarza konferencji na jeden semestr
Dobrze ułożony kalendarz na semestr zwykle nie wymaga udziału w wielu wydarzeniach. W praktyce dla większości nauczycieli realne są 2–3 konferencje stacjonarne i kilka krótkich spotkań online.
Sprawdza się prosty schemat:
1 ogólnopolska lub regionalna konferencja „większego kalibru” – raz w semestrze,
1–2 krótsze, tematyczne wydarzenia (np. egzamin, SPE, technologie),
2–4 webinary lub mini-konferencje online ściśle dobrane do bieżących tematów lekcji.
Przy układaniu kalendarza dobrze nanieść terminy klasyfikacji, rady pedagogiczne, planowane wycieczki. Widać wtedy, w które tygodnie nie ma sensu wciskać kolejnych wyjazdów, nawet jeśli program wygląda atrakcyjnie.
Kiedy jechać, a kiedy lepiej zostać w szkole
Nie każda konferencja, nawet bardzo dobra, jest dobrym wyborem w danym momencie. Czasem więcej korzyści przyniesie spokojne zaplanowanie cyklu lekcji niż kolejny wyjazd.
Decyzję ułatwia kilka prostych pytań:
Czy w ciągu 2 tygodni po konferencji będę mieć czas, żeby wdrożyć choć jedno rozwiązanie?
Czy temat konferencji pokrywa się z tym, co akurat realizuję w programie?
Czy na to samo wydarzenie może pojechać druga osoba z mojego zespołu przedmiotowego, a wnioski potem omówimy razem?
Czy w tym samym czasie nie tracę kluczowych lekcji (np. tuż przed próbnym egzaminem)?
Jeżeli na większość z tych pytań odpowiadasz „nie”, lepiej przesunąć wyjazd na inny termin i poszukać materiałów z konferencji w formie nagrań lub publikacji pokonferencyjnych.
Jak negocjować wyjazd na konferencję z dyrekcją
Dyrektor patrzy na konferencję jak na inwestycję szkoły: czasową i finansową. Pomaga, gdy przedstawisz wyjazd wprost w tych kategoriach.
Przygotuj krótką notatkę (1 strona), w której:
opiszesz, jakie konkretne potrzeby szkoły lub zespołu przedmiotowego adresuje konferencja,
wymienisz, jakie efekty przywieziesz (np. scenariusze, materiały, propozycje zmian w arkuszach wewnątrzszkolnych),
zaproponujesz, w jakiej formie przekażesz wiedzę pozostałym nauczycielom matematyki (mini-szkolenie, wspólne planowanie lekcji),
wspomnisz o ewentualnych zniżkach, dofinansowaniu, możliwości udziału online zamiast wyjazdu.
Dyrektorom łatwiej poprzeć wyjazd, jeśli widzą, że nie jest to „prywatne szkolenie”, ale element rozwoju całego zespołu.
Jak wycisnąć maksimum z jednej konferencji
Sam udział w wykładach rzadko wystarcza. Większość wartości pojawia się przy świadomym planowaniu przed i po wydarzeniu.
Przed wyjazdem:
wypisz 2–3 konkretne problemy z ostatnich lekcji (np. trudności z zadaniami tekstowymi, praca z uczniami na skrajnych poziomach),
zaznacz w programie te wystąpienia, które mogą pomóc w tych obszarach,
przygotuj krótką listę pytań do prelegentów.
W trakcie konferencji:
notuj nie tyle wszystkie treści, co pojedyncze pomysły na zadania, schematy lekcji, sposoby tłumaczenia,
od razu dopisuj przy nich klasy/tematy, w których możesz je wykorzystać,
zbieraj kontakty do osób, z którymi chcesz wymienić się materiałami.
Po konferencji:
w ciągu tygodnia wybierz maksymalnie 2 rzeczy do szybkiego wdrożenia,
umów z zespołem przedmiotowym krótkie spotkanie na omówienie najważniejszych wniosków,
spisz krótkie podsumowanie dla siebie (co wykorzystam w tym semestrze, co później, co się nie przyda).
Przykład z praktyki: po konferencji egzaminacyjnej część nauczycieli wprowadza drobne zmiany tylko w kartkówkach. Tymczasem dużo lepszy efekt da jedna dobrze przygotowana sekwencja lekcji powtórkowych oparta na nowych pomysłach, niż „poprawianie” wszystkiego po trochu.
Jak ocenić konferencję po fakcie
Prosta ewaluacja własnego udziału pomaga w kolejnych semestrach lepiej wybierać wydarzenia i nie powtarzać nietrafionych decyzji.
Po miesiącu od konferencji odpowiedz sobie szczerze:
Ile konkretnych rozwiązań z konferencji realnie wdrożyłem/am w klasie?
Czy uczniowie mieli z tego zauważalną korzyść (lepsze zrozumienie, większe zaangażowanie, bardziej uporządkowane notatki)?
Czy podczas przygotowywania lekcji częściej sięgam do materiałów z konferencji, czy leżą w folderze?
Czy na przyszłość na tę samą konferencję pojechał(a)bym ponownie lub wysłał(a)bym kolegę/koleżankę?
Jeśli odpowiedzi wypadają słabo, nie zawsze oznacza to złą jakość wydarzenia. Czasem problemem jest niedopasowany moment semestru albo brak przestrzeni na wdrożenie. Zapisanie takich obserwacji obok nazwy konferencji ułatwia decyzję w kolejnym roku.
Wspólne planowanie wyjazdów w zespole matematycznym
Lepsze efekty daje rozłożenie wyjazdów na kilka osób, zamiast wysyłania jednej osoby na wszystkie konferencje. Dzięki temu:
każdy nauczyciel specjalizuje się w innym obszarze (egzamin, SPE, technologie, uczeń zdolny),
szkoła oszczędza na kosztach, bo jedna osoba może przywieźć materiały dla całego zespołu,
podczas nieobecności jednego nauczyciela reszta zespołu może przejąć jego klasy bez nadmiernego obciążenia.
Pomaga prosta „mapa specjalizacji” zespołu: przy każdym nauczycielu dopisane, na jakim typie konferencji skupia się w danym roku. Dzięki temu łatwiej rozdzielać zaproszenia, a także planować wewnętrzne mini-szkolenia po powrotach.
Jak szukać konferencji matematycznych, których „nie widać” w oficjalnych kalendarzach
Niektóre wartościowe wydarzenia nie są szeroko reklamowane. Informacja krąży głównie w określonych środowiskach: olimpiad, kół naukowych, lokalnych stowarzyszeń nauczycieli.
Kilka miejsc, które często są pomijane:
newslettery uczelni z wydziałami matematycznymi (zakładki: „dla szkół”, „dla nauczycieli”),
grupy nauczycieli matematyki w mediach społecznościowych,
lokalne oddziały stowarzyszeń matematycznych,
maile od doradców metodycznych – wiele konferencji ma małą pulę miejsc i nie trafia na ogólne portale.
Dobrym nawykiem jest zarezerwowanie jednego, dwóch stałych kanałów informacji (np. konkretnej listy mailingowej i jednej grupy internetowej) i regularne ich sprawdzanie raz na tydzień. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której decyzje podejmuje się w ostatniej chwili pod presją „ostatniego maila”.
Jak dobrać konferencje do poziomu nauczania: edukacja wczesnoszkolna, klasy 4–8, szkoła ponadpodstawowa
Konferencje „ogólnomatematyczne” nie zawsze są równie użyteczne dla wszystkich poziomów. Często program jest w praktyce skierowany do jednego segmentu, choć opis sugeruje coś innego.
Dla edukacji wczesnoszkolnej najcenniejsze są wydarzenia, na których:
pokazywane są konkretne zabawy i gry matematyczne do wykorzystania na dywanie i przy stolikach,
dużo mówi się o kształtowaniu pojęcia liczby, operacjach na konkretach, pracy z manipulacją,
łączona jest matematyka z ruchem, muzyką, plastyką.
Dla klas 4–8 warto szukać konferencji:
z blokami o zadaniach tekstowych, proporcjach, ułamkach i geometrii w praktyce,
pokazujących sposoby pracy z klasą o bardzo zróżnicowanym poziomie,
z przykładami sprawdzianów, kartkówek, projektów grupowych.
Dla szkół ponadpodstawowych szczególnie przydają się wydarzenia:
o wymaganiach maturalnych (podstawa i rozszerzenie),
pokazujące metody pracy z uczniem słabym, który „ciągnie” podstawę, ale ma duże braki z wcześniejszych etapów,
poświęcone zadaniom dowodowym, analizie funkcji, zastosowaniom matematyki w innych przedmiotach.
Jeżeli opis konferencji nie zawiera wyraźnego wskazania poziomu nauczania, warto zajrzeć do programów poprzednich edycji. To prosty sposób, by uniknąć sytuacji, w której połowa wystąpień dotyczy zupełnie innego etapu edukacyjnego.
Jak łączyć udział w konferencjach z własnymi mikro‑projektami w szkole
Konferencje są najskuteczniejsze, gdy stają się punktem wyjścia do małych projektów realizowanych już w szkole. Zamiast próbować zmieniać wszystko, lepiej wybrać jedną, krótką inicjatywę na semestr.
Przykłady prostych mikro‑projektów:
„Tydzień z zadaniami tekstowymi” – po konferencji egzaminacyjnej przygotowujesz z koleżanką/kolegą pakiet zadań do wykorzystania w równoległych klasach,
„Matematyczne środy z grami” – po wydarzeniu o grach i aplikacjach wprowadzasz raz w tygodniu 10–15 minut pracy z wybraną grą dla wszystkich swoich klas,
„Małe konsultacje z uczniem zdolnym” – po konferencji olimpijskiej organizujesz krótkie, regularne spotkania dla 2–3 chętnych uczniów z każdej klasy.
Mikro‑projekty są łatwiejsze do przeprowadzenia niż duże „reformy”, a jednocześnie pozwalają realnie sprawdzić, co z konferencji faktycznie działa w Twoich klasach.
Jak łączyć konferencje stacjonarne z webinariami i kursami online
W jednym semestrze rzadko da się wyjechać na więcej niż 1–2 większe konferencje. Resztę potrzeb szkoleniowych można uzupełnić krótszymi formami online.
webinary – szybkie uzupełnienie wiedzy o zmianach w egzaminach, podstawie, narzędziach cyfrowych,
kursy online – spokojne przepracowanie jednego tematu (np. zadania tekstowe, geogebra, uczniowie z dyskalkulią).
Przy planowaniu semestru dobrze jest założyć jedną „główną” konferencję wyjazdową i 2–3 krótkie formy online, rozłożone między większymi sprawdzianami i radami pedagogicznymi.
Jak przygotować klasę na Twoją nieobecność podczas wyjazdu
Niektórzy rezygnują z konferencji, bo obawiają się „rozsypania” materiału w klasach. Da się to ograniczyć.
Na tydzień przed wyjazdem:
zaznacz w dzienniku tematy, które spokojnie może zrealizować nauczyciel zastępujący (powtórzenia, zadania utrwalające),
wybierz jeden temat, którego w dniu konferencji na pewno nie zaczynasz (unika to sytuacji, gdy ktoś „ruszy” nowy dział po swojemu),
przygotuj karty pracy lub zestawy zadań na zastępstwa – najlepiej takie, które później możesz omówić w 10–15 minut.
Dobrze działa też krótka informacja do klas: po powrocie opowiesz o jednym ciekawym zadaniu czy grze z konferencji. Uczniowie widzą wtedy sens Twojej nieobecności.
Jak korzystać z materiałów pokonferencyjnych w praktyce
Prezentacje, nagrania, skrypty łatwo „utoną” w folderach. Trzeba je od razu oswoić.
Prosty sposób pracy z materiałami:
utwórz jeden folder na semestr (np. „Konferencje matematyka – semestr letni”),
do każdej prezentacji dopisz krótką notatkę w nazwie pliku: „zadania tekstowe – 2 gim – dobre na powtórkę równań”,
wybierz 1–2 slajdy z każdej prezentacji i od razu przepisz je do swoich kartkówek, kart pracy, scenariuszy.
Jeżeli organizator udostępnia nagrania, dobrze jest od razu zapisać godzinę/minutę fragmentu, do którego chcesz wrócić (np. „0:25:30 – dobre wyjaśnienie proporcji”). Oszczędza to długiego przewijania za kilka miesięcy.
Jak wykorzystać konferencje do budowania sieci wsparcia między szkołami
Najcenniejszym „produktem ubocznym” wyjazdów jest grupa osób, do których można napisać z konkretnym problemem.
Podczas przerw:
krótko przedstaw się (szkoła, poziom nauczania, specjalne zainteresowania – np. „zadania konkursowe dla klas 4–6”),
jeśli rozmowa jest konkretna, poproś o mail lub kontakt do grupy nauczycieli,
zapisz obok kontaktu jedno zdanie, czym dana osoba się zajmuje – za miesiąc będzie to trudne do odtworzenia.
Po powrocie opłaca się wysłać 1–2 krótkie maile z podziękowaniem i konkretnym plikiem lub linkiem. Takie drobne gesty powodują, że kontakt nie „gaśnie” po kilku dniach.
Jak rozmawiać z organizatorami o programie i potrzebach nauczycieli
Program wielu konferencji powstaje na podstawie sugestii uczestników. Jedno dobrze opisane zapotrzebowanie potrafi zmienić układ następnej edycji.
Gdy po wydarzeniu dostajesz ankietę:
zamiast ogólnej oceny napisz 2–3 konkretne propozycje tematów na kolejny rok,
wspomnij poziom nauczania (np. „klasy 4–6 – zadania tekstowe z życia codziennego”),
wskaż, czy bardziej potrzebujesz wykładu, czy warsztatu z gotowymi materiałami.
Można też przed konferencją napisać do organizatora z pytaniem, czy przewiduje bloki dla określonego etapu edukacyjnego. Odpowiedź często pokazuje, czy wyjazd ma sens w tym semestrze.
Jak prowadzić prosty „dziennik rozwoju” powiązany z konferencjami
Zamiast rozbudowanych arkuszy rozwoju zawodowego wystarczy jedno miejsce, w którym łączysz wydarzenia z konkretnymi zmianami w pracy.
Taki dziennik może mieć formę tabeli:
kolumna 1 – nazwa konferencji i data,
kolumna 2 – 2–3 główne pomysły,
kolumna 3 – klasy/tematy, w których to wykorzystasz,
kolumna 4 – krótki zapis po 2–3 miesiącach (co się sprawdziło, co odrzucasz).
Po dwóch–trzech semestrach widać wyraźnie, które typy wydarzeń rzeczywiście zmieniają Twoje lekcje, a które są jedynie ciekawym „tłem”.
Jak godzić wyjazdy konferencyjne z życiem prywatnym
Wielu nauczycieli rezygnuje z wartościowych konferencji, bo kojarzą je z całkowicie „wyjętym” weekendem. Kilka decyzji organizacyjnych zmniejsza ten koszt.
Przed podjęciem decyzji:
sprawdź, czy program ma nagrania lub powtórkę najważniejszych bloków – czasem lepiej pojechać tylko na jeden dzień, resztę obejrzeć online,
porównaj koszty i czas dojazdu – konferencja 100 km dalej może oznaczać realnie 4 godziny w trasie mniej niż ta „bliższa”, ale w trudniejszej lokalizacji,
zdecyduj, czy potrzebujesz noclegu, czy wystarczy wyjazd poranny – czasem jeden dodatkowy nocleg zwraca się spokojem i możliwością przejrzenia materiałów na miejscu.
Dobrym zwyczajem jest planowanie maksymalnie jednego pełnego wyjazdu weekendowego na semestr i ewentualnie krótszych konferencji w dni robocze z jednym noclegiem.
Jak wybierać konferencje pod kątem awansu zawodowego
Udział w konferencjach często pojawia się w dokumentacji awansowej, ale nie wszystkie wydarzenia wnoszą tyle samo.
Przy wyborze, pod kątem awansu:
sprawdź, czy organizator wystawia zaświadczenia z wyszczególnioną liczbą godzin,
zwróć uwagę, czy konferencja ma elementy związane z badaniami własnymi nauczyciela, projektami, współpracą z uczelnią – to zwykle dobrze wygląda w dokumentacji,
zastanów się, jak wydarzenie powiążesz z jednym z własnych obszarów awansu (np. praca z uczniem zdolnym, innowacje pedagogiczne).
Łatwiej później opisać awans, jeśli z góry zaplanujesz, że dana konferencja wspiera konkretny cel, a nie jest tylko „kolejnym szkoleniem”.
Jak z konferencji zrobić punkt wyjścia do współautorstwa materiałów
Wielu nauczycieli po konferencjach tworzy dobre karty pracy, scenariusze, mini-projekty, które nigdy nie wychodzą poza jedną szkołę.
Jeśli po wydarzeniu powstaje coś, co faktycznie działa w klasie:
umów się z jedną–dwoma osobami poznanymi na konferencji, że wymieniacie się materiałami na dany temat (np. zadania maturalne z geometrii analitycznej),
przy kolejnym spotkaniu lub online’owo zbierzcie te materiały w jeden, wspólny pakiet,
zadbajcie o proste oznaczenie autorstwa (nazwiska, szkoły) i jasne zasady korzystania.
Taki mini-zbiór można potem wykorzystać jako element szkolenia wewnętrznego w radzie pedagogicznej lub wręcz jako załącznik do opisu innowacji czy projektu.
Jak świadomie rezygnować z konferencji, które „nie są na ten semestr”
Nie każda dobra konferencja musi odbyć się „tu i teraz”. Czasem lepiej odłożyć ją o rok niż wcisnąć w przeładowany kalendarz.
Przy każdej potencjalnej konferencji zadaj sobie trzy krótkie pytania:
czy mam w tym semestrze realne miejsce na wdrożenie chociaż dwóch pomysłów z tego wydarzenia?
czy tematyka wiąże się z klasami, których teraz uczę, czy raczej z poziomem, którego nie mam w planie (np. matura, gdy w tym roku nie prowadzę klas maturalnych)?
czy w tym samym terminie nie dzieje się coś ważniejszego dla szkoły lub dla mnie prywatnie?
Jeśli dwa z trzech punktów wypadają na „nie”, lepiej świadomie zapisać nazwę konferencji na listę „do rozważenia w przyszłym roku” i nie mieć poczucia straty.
